Καλό ταξίδι αγαπημένη μου αδερφή Χριστίνα

Υπάρχουν δεσμοί στη ζωή που ούτε ο χρόνος, ούτε η απόσταση μπορούν να σβήσουν.
Και ένας από αυτούς είναι ο δεσμός ανάμεσα σε δύο αδέλφια που έχουν μοιραστεί χρόνια, αναμνήσεις, χαρές, δυσκολίες και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους.
Η αδερφή μου ήταν για μένα ένας πολύ δικός μου άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που με αγαπούσε αληθινά, που νοιαζόταν για μένα και που στάθηκε δίπλα μου σε κάθε στιγμή που τη χρειάστηκα. Ήξερα πως ό,τι κι αν συνέβαινε, υπήρχε ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούσα να στραφώ.
Η ξαφνική απώλειά της αφήνει ένα κενό που δύσκολα περιγράφεται. Έφυγε από κοντά μας ανήμερα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου, μια μέρα τόσο ξεχωριστή και ιερή. Και θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν τυχαίο που διάλεξε αυτή τη μέρα για το τελευταίο της ταξίδι.
Όμως η αγάπη δεν χάνεται μαζί με έναν άνθρωπο. Μένει μέσα μας, στις αναμνήσεις, στις στιγμές που ζήσαμε μαζί, στις κουβέντες, στα γέλια ακόμη και στα πιο μικρά, καθημερινά πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα.
Για μένα ήταν ένας άγγελος στη γη. Ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μου με αγάπη και καλοσύνη. Και είμαι σίγουρος, πως άγγελος είναι και τώρα, εκεί κάπου ψηλά, συνεχίζοντας το δικό της ταξίδι.
Ίσως ο αποχωρισμός δεν είναι για πάντα.
Ίσως, κάποτε, οι δρόμοι μας συναντηθούν ξανά, και τότε η απόσταση και τα χρόνια που θα έχουν περάσει, δεν θα έχουν καμία σημασία.
Στο Χερσοτόπι του Κιλκις βρίσκεται πια ο τόπος που αναπαύεται. Όμως η πραγματική της θέση δεν βρίσκεται μόνο εκεί. Βρίσκεται μέσα στις αναμνήσεις και στη καρδιά μου, στη δική της ξεχωριστή θέση, μια θέση που ήταν, είναι και θα παραμείνει μόνο δική της.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από κοντά μας, αλλά δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά από μέσα μας.
Η αγάπη μου για εκείνη θα μείνει για πάντα..
Αιωνία η μνήμη της.

Ο αδερφός της
Λεωνίδας Στρογγύλης