Oμιλία στη Βουλή της Ασημίνας Σκόνδρα για τον Προσωπικό Βοηθό & τη στεγαστική πολιτική

«Το αποτύπωμα μιας κυβέρνησης, κυρίως μετριέται από το αν ο πολίτης αισθάνεται ότι το κράτος τον στηρίζει, όταν το έχει ανάγκη. Αν κάποιος με αναπηρία θα μπορεί να ζει αξιοπρεπώς. Αν οι νέοι μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους. Αν ένα παιδί έχει έγκαιρα τις υπηρεσίες που χρειάζεται» επεσήμανε η Βουλευτής κ. Ασημινα Σκόνδρα, στην ομιλία της κατά την ψήφιση Σ/Ν του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Μεταξύ άλλων ανέφερε:
« Στη χώρα μας σχεδόν ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας ζουν με κάποια μορφή αναπηρίας. Σύμφωνα με στοιχεία, περίπου το 10% του πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω αντιμετωπίζει σοβαρούς περιορισμούς στις καθημερινές του δραστηριότητες. Αν υπολογίσουμε και τις οικογένειές
τους, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι οι πολιτικές για την αναπηρία αγγίζουν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Παράλληλα, οι πολιτικές αυτές χαρακτηρίζουν την ποιότητα της δημοκρατίας μας και το πώς αντιλαμβανόμαστε την ισότητα και την κοινωνική συνοχή.
Είναι πολύ σημαντικό για κάποιον με αναπηρία να μπορεί να οργανώνει τη ζωή του. Να αποφασίζει πότε θα εργαστεί, πώς θα μετακινηθεί, πώς θα συμμετέχει στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στην κοινωνική ζωή. Δηλαδή το αυτονότητο, όπως προβλέπει και η Σύμβαση των
Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία.
Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικογένειας και κοινωνικής Συνοχής διαπνέεται από αυτό ακριβώς το σκεπτικό. Στοχεύει στην ανεξάρτητη διαβίωση και την αυτονομία των αναπήρων. Εστιάζει, επίσης, και στην έγκαιρη παρέμβαση, την πρόληψη και στις ίσες ευκαιρίες για κάθε πολίτη. Αντανακλά δηλαδή την αλλαγή φιλοσοφίας στην κοινωνική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη από το 2019.
Πολύ σημαντική τομή και η καθιέρωση του Προσωπικού Βοηθού, ως ΜΟΝΙΜΗΣ υπηρεσίας, που θα λειτουργεί με επαγγελματισμό, πιστοποίηση, συνεχή επιμόρφωση και υψηλή ποιότητα υπηρεσιών. Ένα πρόγραμμα, που εφαρμόστηκε πιλοτικά και αξιολογήθηκε θετικά, θα ισχύει πλέον
για όλη τη χώρα με σταθερό θεσμικό πλαίσιο, με βελτιώσεις σε αστοχίες της πιλοτικής φάσης, με φορέα υλοποίησης τον ΟΠΕΚΑ. Στον οργανισμό αυτό θα τηρείται το Μητρώο Παροχών Αναπηρίας, όπου θα καταχωρούνται οι δικαιούχοι, οι παροχές και οι προϋποθέσεις θεμελίωσης
δικαιώματος. Ο ΟΠΕΚΑ θα τηρεί επίσης και Μητρώο Δομών Αναπηρίας για την ενιαία καταγραφή και παρακολούθηση των σχετιζόμενων φορέων και δομών, καθώς και το σύστημα για την κάρτα αναπηρίας.
Έτσι, για πρώτη φορά, η Πολιτεία θα διαθέτει ένα ολοκληρωμένο πληροφοριακό περιβάλλον για να γνωρίζει ποιες παροχές λαμβάνει κάθε δικαιούχος, τις διαθεσιμες δομες και τις πραγματικές ανάγκες. Η αμοιβή των προσωπικών βοηθών αυξανεται κατά 10%, και προβλέπεται κλιμακωση, ανάλογα με την κατάταξη στο Μητρώο. Τονίζω δε ότι ο Προσωπικός Βοηθός δεν θα είναι περιστασιακός συνοδός. Θα είναι επαγγελματίας, που θα υποστηρίζει με υπευθυνότητα, γνώση και σεβασμό την καθημερινότητα ενός ευάλωτου ανθρώπου.
Για αυτό το νομοσχέδιο προβλέπει υποχρεωτική εκπαίδευση των Βοηθών, με έμφαση στις αρχές της ανεξάρτητης διαβίωσης, στη δικαιωματική προσέγγιση της αναπηρίας αλλά και σε πρακτικές δεξιότητες, όπως η παροχή πρώτων βοηθειών. Η πρόβλεψη αυτή διασφαλίζει την ποιότητα του
θεσμού και ενισχύει την εμπιστοσύνη των ωφελούμενων και των οικογενειών τους. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι διατάξεις για την Πρώιμη Παρέμβαση. Το πιλοτικό πρόγραμμα απέδειξε την αξία του. 1.280 παιδιά με αναπηρία ή αναπτυξιακή διαταραχή, από 0 έως
6 ετών, και οι οικογένειές τους έλαβαν υπηρεσίες έγκαιρης υποστήριξης από πιστοποιημένες διεπιστημονικές μονάδες. Η εμπειρία αυτή μετατρέπεται σε εθνική πολιτική, με καθολική εφαρμογή, ώστε κάθε παιδί που χρειάζεται έγκαιρη παρέμβαση να έχει πρόσβαση στις κατάλληλες υπηρεσίες, γρήγορα και με ισότητα.
Αυτό το μοντέλο συνιστά ουσιαστική καινοτομία για τα ελληνικά δεδομένα, μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τη θεραπεία του παιδιού σε κλινικό πλαίσιο, στην ενδυνάμωση ολόκληρης της οικογένειας, στην καθημερινότητά της. Γιατί η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση είναι η πιο
αποτελεσματική επένδυση στο μέλλον του παιδιού. Παράλληλα, προχωράμε στην ψηφιακή αναβάθμιση των υπηρεσιών με την Εθνική Πύλη, το
Ψηφιακό Μητρώο και την Κάρτα Αναπηρίας. Μεταρρυθμίσεις που περιορίζουν τη γραφειοκρατία και μειώνουν την ταλαιπωρία.

Για τη στεγαστική πολιτική
Στέκομαι και στο σκέλος της στεγαστικής πολιτικής. Η κυβέρνηση δεν ανακάλυψε σήμερα το στεγαστικό πρόβλημα. Το αντιμετωπίζει συστηματικά, με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που περιλαμβάνει περισσότερες από 45 παρεμβάσεις, συνολικού προϋπολογισμού 6,5
δισεκατομμυρίων ευρώ.
Ήδη, μέσω του «Σπίτι μου Ι», χιλιάδες νέοι απέκτησαν την πρώτη τους κατοικία, ενώ το «Σπίτι μου ΙΙ» προχωρά, με περισσότερες από 15.000 εγκρίσεις. 450.000 συμπολίτες μας στηρίζονται, μέσω του επιδόματος στέγασης, πάνω από 877.000 πολίτες ωφελούνται από την
επιστροφή ενοικίου, ενώ προχωρά η δημιουργία 8.600 νέων φοιτητικών κλινών, μαζί με την αξιοποίηση ανενεργών κατοικιών μέσω των προγραμμάτων «Ανακαινίζω – Νοικιάζω» και «Κάλυψη».
Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι η στεγαστική πολιτική δεν εξαντλείται σε μια εξαγγελία ούτε σε μία μόνο δράση. Αποτελεί ένα συνεκτικό σχέδιο, που παρεμβαίνει ταυτόχρονα στη ζήτηση, στην προσφορά, στην αξιοποίηση του υφιστάμενου κτιριακού αποθέματος και στη στήριξη των πιο
ευάλωτων συμπολιτών μας.
Άκουσα την αντιπολίτευση να χαρακτηρίζει τις διατάξεις αυτές ανεπαρκείς. Γνώριμη τακτική! Αναγνωρίζουν το πρόβλημα, απορρίπτουν την όποια λύση αλλά δεν παρουσιάζουν μια εφαρμόσιμη εναλλακτική πρόταση. Όμως οι πολίτες δεν μας αξιολογούν από τα συνθήματα.
Αξιολογούν από τα αποτελέσματα. Και αυτά είναι συγκεκριμένα. Ένα πιλοτικό πρόγραμμα γίνεται μόνιμος θεσμός. Η Πρώιμη Παρέμβαση αποκτά εθνική εμβέλεια. Οι ψηφιακές υπηρεσίες για τα άτομα με αναπηρία εκσυγχρονίζονται. Η στεγαστική πολιτική ενισχύεται με νέες παρεμβάσεις,
πάνω σε ένα ήδη εκτεταμένο πλαίσιο δράσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα. Καμία σοβαρή κυβέρνηση δεν θα ισχυριζόταν
κάτι τέτοιο. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει σχέδιο, συνέχεια και συνέπεια. Εδώ είναι η ουσιαστική διαφορά, ανάμεσα σε όσους επενδύουν στη διαμαρτυρία και σε όσους αναλαμβάνουν την ευθύνη της διακυβέρνησης.
Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω κάτι ακόμη. Το αποτύπωμα μιας κυβέρνησης, ασφαλώς μετριέται από τους δείκτες της οικονομίας και από το αν αυτοί ευημερούν. Μετριέται όμως και από το αν ο πολίτης αισθάνεται ότι το κράτος τον στηρίζει, όταν το έχει ανάγκη. Από το αν ένα παιδί θα έχει έγκαιρα τις υπηρεσίες που χρειάζεται. Από το αν ένας άνθρωπος με αναπηρία θα μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία. Από το αν ένας νέος θα μπορεί να σχεδιάζει τη ζωή του, χωρίς να θεωρεί την απόκτηση κατοικίας άπιαστο όνειρο.
Αυτό το κοινωνικό κράτος οικοδομούμε. Γιατί η κυβέρνησή μας δεν αρκείται να περιγράφει τις ανάγκες αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ώστε κάθε πολίτης να έχει περισσότερες ευκαιρίες, και καλύτερη ποιότητα ζωής»