52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή»: Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το διήμερο «ταξίδι» του στην Καρδίτσα

Το ανατρεπτικό μήνυμα του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή»: «Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται (Μπ. Μπρεχτ) – Με το ΚΚΕ μπροστά για τον Σοσιαλισμό!» συναντήθηκε με εκατοντάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών που πήραν μέρος τις δύο μέρες των εκδηλώσεων του στην Καρδίτσα.
Το Αθλητικό Πάρκο της πόλης φόρεσε «τα καλά» του και με το μεράκι και την ανιδιοτέλεια των μελών και φίλων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ φιλοξένησε για δύο μέρες θεματικά στέκια και χώρους που γίνονται «κυψέλες» συζητήσεων των Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ με τους νέους, εργαζόμενους, φοιτητές, μαθητές της πόλης.
Το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή κέντρισε η κεντρική έκθεση με θέμα: «80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ! Στιγμές από την δράση του στην Θεσσαλία» αλλά και η έκθεση βιβλίου της «Σύγχρονης Εποχής» στην οποία συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου για να ξεφυλλίσει και να προμηθευτεί παλιές και νέες εκδόσεις.
Στο κέντρο του Φεστιβάλ λειτουργούσε χώρος για την ανάγκη ανέγερσης Μνημείου, που θα τιμά τους Καρδιτσιώτες πρωτοπόρους αγωνιστές του λαού στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, στον ΔΣΕ, συνολικά την ηρωική δεκαετία του ’40. Εκεί σε ταμπλό αποτυπώνονται οι δεκάδες μαζικοί φορείς του νομού που εκπροσωπούν χιλιάδες ανθρώπους της περιοχής, όπως επίσης και δεκάδες άνθρωποι γνωστοί για τη δράση τους στο λαϊκό κίνημα, στο χώρο του πολιτισμού, του αθλητισμού κλπ.
Ιδιαίτερα ξεχωριστό ήταν και το καλλιτεχνικό πρόγραμμα
Συγκεκριμένα, την πρώτη μέρα Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη ο Αριστοτέλης Ρήγας με την stand-up comedy παράστασή του χάρισε στο κοινό άφθονες αναγκαίες στιγμές γέλιου. Την σκυτάλη του καλλιτεχνικού προγράμματος πήρε το αγαπημένο μουσικό συγκρότημα «Κοινοί Θνητοί». Με τον τρόπο που μόνο εκείνοι ξέρουν ξεσήκωσαν μικρούς και μεγάλους με πολλές «Ρήμες κόκκινες σε φόντο μαύρο». Οι φωνές του συγκροτήματος έγιναν ένα με εκείνες των «παιδιών που δεν κάθονται καλά» και οι ανατρεπτικοί στίχοι έδιναν το χώρο τους σε συνθήματα όπως «ο Παύλος ζει τσακίστε τους ναζί».Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με ένα μεγάλο λαϊκό γλέντι με το συγκρότημα του Γιώργου Σακελλαρίου.
Νερό: Κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα;
Με μεγάλο ενδιαφέρον οι επισκέπτες του Φεστιβάλ παρακολούθησαν τη συζήτηση με θέμα «Νερό κοινωνικό αγαθό για τις ανάγκες του λαού ή εμπόρευμα για τα κέρδη των λίγων», με ομιλητή τον Αντώνη Ραλλάτο, μέλος της ΚΕΟΕ και υπεύθυνο του Τμήματος Περιβάλλοντος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Aφού αναφέρθηκε στις οξυμένες συνθήκες μέσα στις οποίες πραγματοποιούνται τα Φεστιβάλ της ΚΝΕ, ο Αντ. Ραλλάτος τόνισε μεταξύ άλλων ότι «η διαχείριση των υδάτων έχει μεγάλη γεωστρατηγική σημασία. Αποτελεί παράγοντα των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών μεταξύ των αστικών τάξεων στις περιοχές που υπάρχουν διασυνοριακά ή συνοριακά ποτάμια, λίμνες και παράκτια νερά τα οποία δεν γνωρίζουν σύνορα». Θέτοντας ερωτήματα όπως «γιατί η εκδήλωση των φυσικών φαινομένων έχει τέτοια καταστροφικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη ζωή, στη λαϊκή περιουσία, στις καλλιέργειες, στην κατοικία, στα δάση; Τι εμποδίζει την εφαρμογή των τεράστιων επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνικής, για την πρόληψη και αντιμετώπιση των επιπτώσεων από την εκδήλωση των φυσικών φαινομένων; Πού οφείλονται η λειψυδρία, οι πλημμύρες και πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν;» εξήγησε ότι «οι ερωτήσεις που θέτουμε σήμερα δεν είναι τυχαίες. Τις θέτουμε γιατί πρέπει να σκεφτούμε πολιτικά, να αναζητήσουμε τις πραγματικές αιτίες. Γιατί δεν φτάνει να περιγράφουμε τις συνέπειες, πρέπει να δούμε ποιο σύστημα γεννάει και αναπαράγει αυτές τις καταστροφές».
Και αφού παράθεσε αναλυτικά στοιχεία για την διαχείριση των νερών στη Θεσσαλία ανέφερε πως «είναι γνωστό το υδατικό έλλειμμα της περιοχής. Ήδη απ’ το 2017 είχε εντοπιστεί έλλειμμα 3,6 δισ. κυβικών νερού για την άρδευση. Τα επίσημα στοιχεία λένε ότι υπάρχουν περίπου 22.000 γεωτρήσεις και στην Περιφερειακή Ενότητα της Καρδίτσας περίπου 6.500. Στην πραγματικότητα είναι περισσότερες. Οι γεωτρήσεις πηγαίνουν πιο βαθιά και το πρόβλημα οξύνεται. Όμως στη Θεσσαλία πέφτουν τον χρόνο κατά μέσο όρο από 8,936 δισεκατομμύρια μέχρι 9,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Καταναλώνονται συνολικά για άρδευση, ύδρευση και βιομηχανία 1,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού, δηλαδή περίπου το 14-15% του υετού – βροχή, χιόνι, χαλάζι – μαζί με τις μη καταγραμμένες γεωτρήσεις και τα πηγάδια.
Σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε το 25-30%. Στη Θεσσαλία η αντιλαϊκή πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ αναδείχθηκε και με τη μη υλοποίηση αναγκαίων έργων, τα οποία θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά την κατάσταση στην περιοχή, όπως η μερική εκτροπή του Αχελώου, που θα μπορούσε να μειώσει το πρόβλημα της λειψυδρίας, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση της αξιοποίησης της λεκάνης του Πηνειού. Πρόκειται για ημιτελή έργα που παραμένουν πολλά χρόνια μετέωρα, ενώ αλλάζουν οι κυβερνήσεις. Έργα που απαξιώνονται και δημιουργούν, όσο μένουν έτσι, νέα περιβαλλοντικά προβλήματα και κινδύνους καταστροφών από πλημμύρες. Έργα πολλαπλά χρήσιμα, τόσο για την άρδευση όσο και για την ενεργειακή αξιοποίησή τους».
Η πολιτική εμπορευματοποιήσεις των υδάτων…
Με βάση τα παραπάνω ανέδειξε ακόμη ότι «η εμπορευματοποίηση του νερού και η νέα αντιλαϊκή πολιτική τιμολόγησής του αποτελούν κεντρική πολιτική της ΕΕ για το νερό. Στρατηγική τους επιλογή είναι να περιοριστεί η ζήτηση νερού μέσω της αύξησης της τιμής του και όχι να αυξηθεί η προσφορά με έργα εμπλουτισμού υδροφορέων και προστασίας δασών.
Πίσω απ’ τις ελλείψεις αναγκαίων έργων θα βρούμε την κοινοτική οδηγία – πλαίσιο για τη διαχείριση του νερού 2000/60 και την οδηγία της ΕΕ 2007/60 για την αξιολόγηση και τη διαχείριση κινδύνων πλημμύρας, με βάση την αρχή του κόστους και του οφέλους για το κεφάλαιο και το κράτος. Με βάση αυτή την αρχή κρίνεται σ’ όλα τα κράτη της ΕΕ αν συμφέρει να κατασκευαστούν κάποια αντιπλημμυρικά έργα ή αν «συμφέρει» το κράτος να αφήσει μια περιοχή να πλημμυρίσει και να δώσει στη συνέχεια κάποιες πενιχρές αποζημιώσεις. Αυτό το πλαίσιο επιδρά αρνητικά και στο επίπεδο της πρόβλεψης. Έτσι, σχεδιάζονται χάρτες επικινδυνότητας που περιορίζονται στην πρόβλεψη της πιθανής ποσότητας υδατόπτωσης, χωρίς να συνυπολογίζουν τις ανεπάρκειες υποδομών των πόλεων (π.χ. του αποχετευτικού δικτύου) και το σύνολο των βιομηχανικών και αστικών πιέσεων της περιοχής. Χωρίς να προβλέπουν τον πιθανό όγκο φερτών υλικών και χωρίς να καταλήγουν σε πρόταση συγκεκριμένων μέτρων αντιμετώπισης της κατάστασης.
Πίσω απ’ τις ελλείψεις αναγκαίων έργων θα βρούμε τις κατευθύνσεις της πράσινης μετάβασης που δεν προκρίνουν τα μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα. Γι’ αυτό κρίσιμα έργα ύδρευσης και άρδευσης και την αντιπλημμυρική προστασία ύψους 300 εκ. ευρώ, απεντάχθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης γιατί “δεν εντάσσονταν στη φιλοσοφία της πράσινης μετάβασης”. Θα βρούμε τις κατευθύνσεις της νέας ΚΑΠ για τη συγκέντρωση της γης και της παραγωγής απ’ τις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
Η μετατροπή του νερού σε όλο και πιο ακριβό εμπόρευμα δεν εμφανίστηκε τώρα για πρώτη φορά με την κυβέρνηση της ΝΔ του Μητσοτάκη, αλλά δεκαετίες πριν. Η πολιτική όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων ευθύνεται για την όξυνση του προβλήματος της διαχείρισης των υδάτων σε όλη την Ελλάδα και στη Θεσσαλία. Τα αποτελέσματά της βιώνουν οι κάτοικοι πολλών μεγάλων πόλεων και οι αγρότες στην ηπειρωτική χώρα, στα νησιά που το πρόβλημα εμφανίζεται πιο οξυμένο τους καλοκαιρινούς μήνες. Δεν υποφέρουν όλοι το ίδιο. Στους τουριστικούς προορισμούς, προτεραιότητα έχουν οι τουρίστες και οι πισίνες σε βίλες και ξενοδοχεία και όχι οι καλλιέργειες που διψάνε, ενώ και οι κάτοικοι μαθαίνουν να ζουν με τις συχνές διακοπές νερού».
…και η πραγματική διέξοδος προς όφελος των αναγκών του λαού
Κλείνοντας την ομιλία του, μεταξύ άλλων ο Αντ. Ραλλάτος κάλεσε τους συγκεντρωμένους «να σκεφτούμε πόσο διαφορετική, πόσο καλύτερη μπορούσε και μπορεί να γίνει η ζωή μας, αν οι αποφάσεις δε λαμβάνονταν με γνώμονα το κέρδος των ομίλων. Αν δεν υπήρχαν οι δεσμεύσεις της ΕΕ, οι δεσμεύσεις της νέας ΚΑΠ της Οδηγίας για το νερό, τα “ετήσια ματωμένα πλεονάσματα”.
Μπορούμε να διασφαλίσουμε ασφαλή και προσιτή σε όλους ύδρευση, αποτελεσματική άρδευση, αντιπλημμυρική προστασία, παραγωγή φθηνής εγχώριας ηλεκτρικής ενέργειας, προστασία του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, ισόρροπη ανάπτυξη περιοχών και κλάδων. Αν αναμετρηθούμε και τελικά ανατρέψουμε αυτούς που εμποδίζουν να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει στον τόπο μας, την άρχουσα τάξη, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους. Η ριζική αλλαγή της σημερινής απαράδεκτης κατάστασης είναι όχι μόνο αναγκαία αλλά και εφικτή, με την ανατρεπτική διέξοδο του Σοσιαλισμού – Κομμουνισμού όπως φωτίζει το Πρόγραμμα του ΚΚΕ. Γιατί τότε αλλάζει ο σκοπός της παραγωγής, καταργείται η καπιταλιστική ιδιοκτησία και οι βασικές υποδομές, τα εργοστάσια, το νερό, η γη, τα δάση κοινωνικοποιούνται, για να υπηρετήσουν την κοινωνική ευημερία. Οι εργαζόμενοι θα έχουν ενεργό ρόλο στη λήψη και στον έλεγχο των αποφάσεων. Ο κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός της οικονομίας θα επιτρέπει την προγραμματισμένη αξιοποίηση των μέσων παραγωγής και της εργατικής δύναμης».
Αφού αναφέρθηκε στις δίκαιες και αναγκαίες διεκδικήσεις για τη διαχείριση των νερών τόνισε επίσης ότι «οι δυνάμεις του ΚΚΕ βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή της μάχης για να αποκαλυφθεί ο πραγματικός αντίπαλος, η στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, για να φύγει το νερό από τα χέρια των Ανώνυμων Εταιριών.
Ο λαός δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από την εφαρμογή της σημερινής πολιτικής, που εντείνει την εκμετάλλευση, ξεκληρίζει μικρούς αγρότες και εμπορευματοποιεί κάθε αγαθό. Η φιλολαϊκή διαχείριση του νερού είναι αδύνατη στο σημερινό πλαίσιο. Μόνο η σοσιαλιστική οικονομία μπορεί να αξιοποιήσει το τεράστιο πλεονέκτημα του κεντρικού επιστημονικού σχεδιασμού και να εγγυηθεί ότι το νερό θα είναι κοινωνικό αγαθό, ότι θα διασφαλιστεί συνδυασμένη ικανοποίηση όλων των λαϊκών αναγκών και θα υλοποιηθεί ολοκληρωμένη διαχείριση του νερού για τη λαϊκή ευημερία.
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ πρωτοστατούμε στη μάχη για την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του υδατικού ελλείμματος και της αντιπλημμυρικής προστασίας σε όλη την Ελλάδα. Επισημαίνουμε ότι δεν αρκεί να γίνουν κάποια έργα, αλλά να γίνουν από το κράτος για το λαό και όχι για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Γι αυτό ανοίγουμε το δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής, δίνοντας καθημερινά τη μάχη μέσα απ’ τις γραμμές του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Για να προτάξει ο λαός την απαίτηση να ικανοποιηθεί το σύνολο των λαϊκών αναγκών και όχι να επιλέξει το δήθεν “λιγότερο επώδυνο μοντέλο” εμπορευματοποίησης του νερού.
(…) Ήμασταν στην πρώτη γραμμή της μάχης όταν το κράτος εγκατέλειψε τους κατοίκους στις πλημμύρες και στις πυρκαγιές. Είμαστε μπροστά στον αγώνα, στη διεκδίκηση, στη σύγκρουση με το σύστημα για να μην εγκαταλείψουν χιλιάδες οικογένειες τον τόπο τους. Μπαίνουμε μπροστά για να οργανωθεί πανελλαδικά η μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση ενάντια στον πραγματικό μας αντίπαλο, στο σύστημα που εκμεταλλεύεται τη δουλειά μας και εμπορεύεται τη ζωή μας. Έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη του λαού, που έχει αποδείξει ότι μπορεί να αγωνίζεται, να προχωρά, να μην το βάζει κάτω. Ως ΚΚΕ αυτό το δρόμο προβάλλουμε στην εργατική τάξη, στις λαϊκές δυνάμεις τη νεολαία, που προϋποθέτει την οριστική απαλλαγή από τις αλυσίδες της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Διαθέτουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δυναμώσουν οι λαϊκοί αγώνες. Μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο της ανατροπής και να οργανώσει ο λαός την αντεπίθεσή του για το ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης που προτείνει το ΚΚΕ».
Πλήθος κόσμου κάθε ηλικίας βρέθηκε και το Σάββατο 19 Σεπτέμβρη στις εκδηλώσεις του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» στην πόλη της Καρδίτσας.
Το πρόγραμμα της δεύτερης ημέρας των εκδηλώσεων, το Σάββατο, άνοιξε με ένα ξεχωριστό μουσικό αφιέρωμα μουσικό – αφηγηματικό δρώμενο αφιερωμένο στο αντάρτικο τραγούδι από το συγκρότημα της ΚΝΕ και τον καθηγητή μουσικής Βασίλη Κολοβό. Ακούστηκαν τραγούδια που συντρόφευσαν τις πιο ηρωικές στιγμές της πάλης του λαού ενάντια στο σύστημα της βαρβαρότητας και συνεχίζουν να την εμπνέουν μέχρι σήμερα… «Τα οχυρά της Νάουσας», «Μαλλιά σγουρά» ήταν μερικά από αυτά!
Το πρόγραμμα συνεχίστηκε με αγαπημένα ροκ τραγούδια που έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στην ανάλογη σκηνή με τη συναυλία που χάρισαν οι Midnight Mess. Η όμορφη δεύτερη ημέρα των εκδηλώσεων ολοκληρώθηκε με συναυλία και γλέντι με τους ξεσηκωτικούς OTRA ROTA.
Παράλληλα, ο χώρος του Παιδοτόπου «πλημμύρισε» από παιδικές και φωνές και χαμόγελα παιδιών που παρακολούθησαν την παράσταση θεάτρου σκιών με τον καραγκιοζοπαίχτη Μάκη Χάρμπα.
Ο πόλεμος «κανονικότητα» του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης, του καπιταλισμού
Στην πολιτική συγκέντρωση που έγινε χθες Σάββατο, μίλησε η Μαρία Γαβαλά, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ και γραμματέας της ΕΠ Θεσσαλίας του ΚΚΕ. Ξεκινώντας την ομιλία της αναφέρθηκε στη συμπλήρωση, σαν χθες, έξι χρόνων από την απώλεια του ιστορικού στελέχους του ΚΚΕ, Βαγγέλη Μπούτα τονίζοντας τη σπουδαία παρακαταθήκη και συμβολή που άφησε πίσω του στην οργάνωση της πάλης του λαού της περιοχής και του αγροτικού κινήματος.
Αναφέρθηκε αναλυτικά στην πρόσφατη πείρα από τις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις τονίζοντας πως αυτές «με τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισαν η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων στον συντονισμό και στην κατεύθυνση του αγώνα, όπως και η Ενωτική Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Καρδίτσας, οι τοπικοί αγροτικοί σύλλογοι, καθώς και η έμπρακτη συμπαράσταση από τα Εργατικά Κέντρα Λάρισας, Τρικάλων και Καρδίτσας που εκφράστηκε μέχρι και με απεργιακή μάχη, έδειξαν τη δύναμη της οργάνωσης του συντονισμού από κάτω προς τα πάνω. Ενέπνευσαν την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης που έκανε δικό της αυτόν τον αγώνα. Ακύρωσαν στην πράξη τη συκοφάντηση και κυρίως έδειξαν τα όρια της αστικής στρατηγικής, το “τι τελικά μπορεί να δώσει το σύστημα”.
Από αυτόν τον αγώνα, ειδικά στην Καρδίτσα, μπορείτε και έχετε και εσείς ευθύνη όσοι παρακολουθείτε εδώ και όσοι σκεφτήκατε στο σπίτι σας ή αλλού αυτά τα ζητήματα, αυτούς τους αγώνες να βγάλετε συμπεράσματα. Ιδιαίτερα οι νέοι, οι μαθητές και οι φοιτητές σκεφτείτε και αμφισβητήστε μέσα από το παράδειγμα των γονιών σας.
Να βγάλετε συμπεράσματα για την κατεύθυνση του αγώνα, για τους συμμάχους του αγώνα. Να βγάλετε συμπεράσματα, που μπορείτε να το κάνετε, για το ποιο είναι το μέλλον σας. Σήμερα που η ύπαιθρος ερημοποιείται, σήμερα φαίνεται πιο πολύ. Εδώ και πολλά χρόνια συντελείται αυτή η καταστροφή που έχει ένοχο, έχει ηθικό αυτουργό και είναι αυτή η πολιτική. Είναι ο καπιταλισμός που δεν θέλει τον μικρό αγρότη, δεν θέλει το κόστος παραγωγής να είναι χαμηλό, δεν θέλει την τιμή πώλησης που τελικά να μπορεί να σας δίνει ένα αξιοπρεπές εισόδημα επιβίωσης. Η κοινή δράση που αναπτύχθηκε μέσα από αυτόν τον αγώνα με τον λαό που έχει ανάγκη από φθηνά και ποιοτικά τρόφιμα πρέπει να συνεχιστεί ειδικά σήμερα σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας».
Στη συνέχεια ανέδειξε ότι «το Φεστιβάλ της ΚΝΕ φέτος συναντιέται με μια κορυφαία επέτειο στην ιστορία της ταξικής πάλης, στην ιστορία της επαναστατικής πάλης στην Ελλάδα με τα 80 χρόνια του ΔΣΕ, εκείνου του Λαϊκού στρατού που συγκρούστηκε ηρωικά, τελικά, με την εξουσία της αστικής τάξης, με τους συμμάχους της, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία από τότε, από το 1946-49, που απέδειξε τη δυνατότητα του λαού να γίνεται πρωταγωνιστής των εξελίξεων και ας μην ξέρει γράμματα να έχει το όπλο στο χέρι, αλλά να μαθαίνει και με το βιβλίο, με την εφημερίδα, με το αντάρτικο τραγούδι πάνω απ’ όλα με μια επαναστατική συλλογικότητα να οργανώνει τη ζωή του. Ο ΔΣΕ ηττήθηκε στρατιωτικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ηττήθηκε ηθικά. Τα μηνύματά του παραμένουνε επίκαιρα και το πιο βασικό από όλα είναι ότι ο μόνος αγώνας, η μόνη μάχη που δεν έχει καμία σημασία είναι αυτή που δεν δίνεται. Γιατί παρότι δεν επικράτησε άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη. Πάνω από όλα στο DNA του εργατικού κινήματος, του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας. Δεν υπάρχει πέτρα και σε αυτή την περιοχή, ακόμα και σε εκείνες που ξεκληρίστηκαν, όπως η περιοχή εδώ της Καρδίτσας που δεν αναφέρονται σε αυτή την ιστορία».
«Το μεγάλο διακύβευμα για όλους μας είναι αν θα πιστέψει ο λαός στη δύναμή του, για να πάρει την τύχη του στα χέρια του, να οργανώσει την αντεπίθεσή του» τόνισε η Μ. Γαβαλά επισημαίνοντας πως «η θεωρία μας όπως θεμελιώθηκε από τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, η δική μας θεωρία δεν είναι δόγμα, δεν είναι χαρτιά σε ένα συρτάρι, δεν είναι βιβλία σε μία βιβλιοθήκη, είναι καθοδήγηση για δράση! Για αυτό και το ΚΚΕ μελέτησε και μελετά την ιστορία του επαναστατικού κινήματος το 21ο αι. βρίσκοντας απαντήσεις για το ζήτημα της εξουσίας. Υπάρχουν απαντήσεις στα αμείλικτα ερωτήματα της καθημερινότητας αυτές γιατί υπάρχει διέξοδος στα σύγχρονα, στα αμείλικτα ερωτήματα που απέναντί τους βρισκόμαστε και θα βρεθεί τα επόμενα χρόνια, το επόμενο διάστημα ακόμα και η μαθητική γενιά, ακόμα και οι μικρότερες ηλικίες.
Τέτοια ερωτήματα είναι αν “μπορεί να γίνει κάτι απέναντι σε αυτή την κατάσταση;”, “Μπορούμε να νιώσουμε ασφαλείς;”, “Τι μας περιμένει;”. Ερωτήματα που έχουν φωλιάσει μέσα στους τόπους δουλειάς, στα σπίτια το βράδυ, στα εργατικά λαϊκά σπίτια που κλέβουν από τον ύπνο και τη χαρά που θα μπορούσαμε να έχουμε από την ξεκούραση ή από όλα αυτά που δικαιούμαστε γιατί εμείς τα παράγουμε. Είναι ερωτήματα που έρχονται σαν το μαρτύριο της αγωνίας για το αύριο όταν όλα είναι αβέβαια, είναι ρευστά… Η αστική τάξη γνωρίζει καλά ποντάρει σε αυτή την ανασφάλεια ποντάρει στη δύσκολη καθημερινότητα ποντάρει στη διάχυτη αγωνία. Εμείς λέμε πως ακριβώς σε αυτή την καθημερινότητα όχι σε μια ιδανική επαναστατική στιγμή ότι κυοφορείται η δυνατότητα: Όλα μπορούν να έρθουν τούμπα. Όλα μπορούν να γίνουν αλλιώς γιατί μεγάλα και συγκλονιστικά γεγονότα είναι μπροστά μας».
Σε αυτό το πλαίσιο η Μ. Γαβαλά ανέδειξε την πολύπλευρη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για τα συμφέροντα των μεγάλων ομίλων εξηγώντας ότι «η χώρα και η περιοχή μας μετατρέπεται σε μαγνήτη αντιποίνων, και το κίνημα και εδώ στη Θεσσαλία δίνει απάντηση. Οργάνωσε τη Συντονιστική Επιτροπή απέναντι στις βάσεις η οποία αποτελείται από εργατικά σωματεία, ομοσπονδίες και συλλόγους αγροτών, φορείς νεολαίας και αυτοαπασχολούμενων. Δουλεύοντας τα τελευταία χρόνια για να πάρουν θέση συνδικαλιστές στην εργατική τάξη, στο αγροτικό κίνημα, στην αυτοαπασχόληση, στο φοιτητικό κίνημα για να γίνει συζήτηση, για να γίνουν μαζικές διαδικασίες μέσα στα όργανα του κινήματος. Αυτό είναι απάντηση. Είναι η μαζικοποίηση και η ένταση αυτής της προσπάθειας.
Γιατί στο φόντο ο μόνος αντίπαλος δεν είναι η κυβέρνηση του Μητσοτάκη μονάχα, αλλά βρίσκεται μια μεγάλη μάχη. Είναι η πρωτοκαθεδρία για το ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα. Είναι στο φόντο η αγωνία και αδυναμία του καπιταλισμού που σαπίζει να βρει κερδοφόρες επενδυτικές διεξόδους για τα κεφάλαια που υπερσυσσωρεύονται, όπως αυτά της “πράσινης ενέργειας” και δεν ξέρει τι να τα κάνει. Δεν ξέρει πώς θα δώσει κερδοφορία στους μεγάλους ομίλους. Η στροφή στην πολεμική οικονομία είναι μια τέτοια διέξοδος.
Η αστική τάξη δεν διστάζει μπροστά σε οποιοδήποτε έγκλημα προκειμένου να εξασφαλίζεται το μέγιστο ποσοστό κέρδους, προκειμένου να εξασφαλίζεται η θέση του νικητή στον σκληρό ανταγωνισμό. Ένας ανταγωνισμός που εκδηλώνεται σε όλες τις συνθήκες. Ανταγωνισμός ανάμεσα σε επιχειρηματικά μεγαθήρια που σε ειρηνικές περιόδους μάλιστα προβάλλεται ως προτέρημα καπιταλιστικής ανάπτυξης, ως αιώνιο κίνητρο. Ανταγωνισμός που σήμερα μεταφράζεται σε μία πίτα που μας λένε ότι θα μεγαλώσει, αλλά αυτή η πίτα δεν περιλαμβάνει στελεχωμένα νοσοκομεία, δεν περιλαμβάνει τα σχολεία της Καρδίτσας που συγχωνεύονται δημοτικά και γυμνάσια, 10 και 6 αντίστοιχα. Δεν περιλαμβάνει εκείνα τα έργα προστασίας απέναντι σε πλημμύρες, σε φωτιές, σε σεισμούς, ό,τι δηλαδή μπορεί να συμβεί πολύ αντικειμενικά και φυσιολογικά, ενώ 3 χρόνια μετά τον Daniel τίποτα δεν έχει αλλάξει. Τίποτα δεν έχει αλλάξει έτσι ώστε να μας προστατεύει σε μια επόμενη καταστροφή γιατί τα πάντα κινούνται και γίνονται με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος. Αυτός είναι ο πυρήνας της λειτουργίας αυτού του συστήματος, του σάπιου που φέρνει δυστυχία, φτώχεια, ατομικά αδιέξοδα».
Η καπιταλιστική «ανάπτυξη» και ο πόλεμος είναι όψεις του ίδιου συστήματος
Η πραγματικότητα στην Ελλάδα και αποκαλύπτει ότι πίσω από την αύξηση των κερδών και των επενδύσεων, πίσω από την Ελλάδα που κερδίζει του 3.0, βρίσκεται μια Ελλάδα που ματώνει. Πίσω από το ρεκόρ αύξησης των επενδύσεων βρίσκονται οι νεκροί της Βιολάντα. Πίσω από το ρεκόρ αύξησης των επενδύσεων στους μεγάλους ομίλους εμπορίου κρύβονται οι μικροί, που αν βγείτε μια βόλτα και εδώ πέρα θα γκρινιάζουν που δεν έχουν τζίρο, που ο άνθρωπος δεν μπαίνει στο μαγαζί τους και δεν θα μπει αφού οι αγρότες που είναι ο βασικός πληθυσμός της περιοχής, δεν μπορούν να πουλήσουν την παραγωγή τους σε τιμή που να διασφαλίζει το εισόδημα και την επιβίωση. Αυτή η Ελλάδα που ματώνει δεν έχει σχολεία για τα παιδιά της. Δεν έχει δημόσια και δωρεάν Υγεία. Σαφώς δεν έχει πολιτιστική πρόταση, δεν έχει υποδομές προστασίας».
Συνδυάζοντας τα παραπάνω με τους στίχους από του Μπ. Μπρέχτ «Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι, κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα, ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν…», η Μ. Γαβαλά σημείωσε:
«Οι εργαζόμενοι, η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία κάναμε αμέτρητες θυσίες από την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, μέχρι σήμερα. Παρά τις σημαντικές αντιστάσεις, τους αγώνες που υπήρχαν κυριάρχησε η λογική του λεγόμενου ρεαλισμού που ήταν η ο ρεαλισμός των συμφερόντων των εφοπλιστών και μονοπωλιακών ομίλων , όχι απλά κάποιων κυβερνήσεων. Ο ρεαλισμός με στόχο τελικά τη σωτηρία της καπιταλιστικής οικονομίας.
Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτή την εξαπάτηση του λαού έπαιξαν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας που γίνεται τώρα προσπάθεια να αναστηλωθεί, που έγινε το πλυντήριο αντιλαϊκών νόμων και μνημονίων, ξεπλένοντας το σύστημα και απογοητεύοντας μαζικά τμήματα του λαού. Άλλωστε αυτός είναι διαχρονικά, ιστορικά ο ρόλος της απατηλής σοσιαλδημοκρατίας».
Ο άνθρωπος που «ξέρει να σκέφτεται» θα βάλει την σφραγίδα του στις εξελίξεις με το ΚΚΕ μπροστά
Με βάση τα παραπάνω τόνισε ότι «το επόμενο διάστημα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πραγματικό δίλημμα που θα το ζήσουμε στην καθημερινότητά μας. Είτε ο λαός θα συμβιβαστεί να υπομένει διαρκώς τη βαρβαρότητα και τις θυσίες για τα κέρδη και τους πόλεμους των λίγων είτε οι εργατικές λαϊκές δυνάμεις θα κάνουν ένα βήμα μπροστά οργανώνοντας την αντεπίθεση ενάντια στον αληθινό τους αντίπαλο, ανοίγοντας τον δρόμο της ανατροπής σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Αυτός είναι ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος και αυτό χρειάζεται να εκφραστεί ακόμη πιο αποφασιστικά και στις εκλογές και σε κάθε μάχη.
Γιατί τελικά ο άνθρωπος ξέρει να σκέφτεται. Εμείς πιστεύουμε στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, στην οργάνωση, στη συλλογική του πάλη. Πιστεύουμε ότι μπορεί να σκέφτεται να συνειδητοποιεί ότι αυτές οι ρωγμές, αυτές οι αντιθέσεις που σήμερα αντιμετωπίζουν οι αντίπαλοί μας και εδώ εγχώρια και παγκόσμια, αυτές είναι τα δικά μας όπλα. Εκεί εμείς πρέπει να βλέπουμε τις μεγάλες δυνατότητες για την εργατική λαϊκή πάλη, για τη χειραφέτησή της. Η κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι οι αντιθέσεις, είναι οι ανταγωνισμοί, οι ρωγμές του κόσμου σήμερα που μπορούν να γίνουν χάσματα. Το αστικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει διέξοδο. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να ‘ναι αδύναμη, δεν φτάνει η εναλλαγή μιας κυβέρνησης για να ανατραπεί το σύστημα.
Πάντα υπάρχει δυνατότητα επιλογής. Πάντα υπάρχει ευθύνη ατομικής επιλογής. Σήμερα μπορεί να διαμορφωθεί ένα μεγάλο ρωμαλέο δυνατό πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα που δεν θα αμφισβητεί μόνο τη μια ή άλλη πλευρά της διαχείρισης, αλλά το ίδιο το σύστημα. Εμείς παλεύουμε για αυτό, για την οργάνωση της πάλης από τους τόπους δουλειάς, το χωράφι, τη γειτονιά, κοινωνική συμμαχία σε κατεύθυνση σύγκρουσης ρήξης με τον αληθινό αντίπαλο. Μαζικοποιώντας τα σωματεία του αγροτικούς συλλόγους, τους φοιτητικούς ο καθένας μας θα χτίζει την αυτοπεποίθησή του, θα μαθαίνει να συγκρούεται.
Εκεί θα μάθουμε να μη φοβόμαστε, να μη δειλιάζουμε. Εκεί θα μάθουμε να δίνουμε τις μάχες του σήμερα και του αύριο. Σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες αξιοποιώντας την παρακαταθήκη μεγάλων αγώνων που δώσαν τόνο και ας μην έμειναν στο προσκήνιο με την ίδια ένταση, όπως οι αγροτικές κινητοποιήσεις, ο αγώνας για το έγκλημα των Τεμπών, ο αγώνας για το έγκλημα στη Βιολάντα, μεγάλες κλαδικές εργατικές απεργίες. Σήμερα μπορούμε να κινηθούμε σε αυτή την κατεύθυνση. Να παλέψουμε αλλιώς. Να παλέψουμε με στόχο τον σοσιαλισμό, την κοινωνία που καταργεί την ατομική ιδιοποίηση του παραγόμενου πλούτου, που τα μέσα παραγωγής ανήκουν στον λαό. Ζήτημα που και μέσα στο κίνημα οι κομμουνιστές το συζητάμε».
Κλείνοντας την ομιλία της η Μ. Γαβαλά υπογράμμισε ότι «το βέλος της ιστορικής εξέλιξης δείχνει προς τα μπρος. Σήμερα μπορούμε να οραματιστούμε. Πάντα πρέπει να οραματιζόμαστε. Ο συσχετισμός δύναμης είναι αρνητικός και έχουμε αυτήν την επίγνωση. Όμως δεν μένει στάσιμος, ανατρέπεται με την οργανωμένη, σχεδιασμένη, επαναστατική πάλη από χθες, από σήμερα, από αύριο. Όλοι εκείνοι που ήταν αδύναμοι, εκείνοι που ήταν από κάτω, άλλαξαν τις κοινωνίες, έκαναν τις επαναστάσεις. Έχουμε ευθύνη όλοι μας σε αυτήν την υπόθεση, έχουμε ευθύνη για το πώς ζούμε εμείς, τα παιδιά μας, με το πώς διαμορφώνεται ο άνθρωπος σήμερα, που όλη η επιστήμη, η τεχνική, τα πάντα μπορούν να γίνουν υπόθεση και πλούτος των μαζών. Γιατί αυτές το έχουν παράξει. Σε αυτή την κατεύθυνση σας καλούμε. Σε αυτήν την κατεύθυνση ο αγώνας συνεχίζεται και εκεί τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ καταθέτουμε τις δυνάμεις μας».