Πάνος Ρούτσι: Το βίντεο AI με τον Ντένις που μου έδωσε δύναμη

Σε μία συγκινητική αποκάλυψη προχώρησε στην κάμερα του OPEN ο Πάνος Ρούτσι, ο οποίος την Τρίτη, μετά από 23 μέρες, σταμάτησε την απεργία πείνας καθώς έγιναν δεκτά τα αιτήματά του.
Ο χαροκαμένος πατέρας που από την πρώτη μέρα ζητούσε τα αυτονόητα, την εκταφή του Ντένις που σκοτώθηκε στην εθνική τραγωδία στα Τέμπη, προκειμένου να μάθει από τι πέθανε το παιδί του, μίλησε για όλα αυτά που του έδωσαν δύναμη. Σε δηλώσεις του στο OPEN και στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες», είπε ότι ένας φίλος του έφτιαξε ένα βίντεο AI με τον Ντένις.
«Να σας πω κάτι που δεν το έχω πει. Έχει φτιάξει ένας φίλος μου βίντεο λίγων δευτερόλεπτων από φωτογραφία του Ντένις μέσω ΑΙ που μου λέει “είσαι δυνατός”. Αυτό το βίντεο το βάζω πριν κοιμηθώ και το ακούω σχεδόν μισή ώρα κάθε βράδυ να μου λέει “είσαι δυνατός”. Θα άντεχα πολύ ακόμα με την απεργία πείνας. Αυτό μου έδωσε τη δύναμη, το παιδί μου και ο κόσμος» περιέγραψε εμφανώς συγκινημένος ο Πάνος Ρούτσι.

«Δικαιώθηκα γιατί πάλευα για κάτι που ήταν αυτονόητο»
Ερωτηθείς για τα συναισθήματά του, ο Πάνος Ρούτσι τόνισε ότι νιώθει μεγάλη ανακούφιση καθώς, όπως είπε, ο αγώνας του δεν πήγε χαμένος. «Δέχτηκαν τα αιτήματά μου, όλα αυτά που ζητούσα 23 μέρες. Είχα σκοπό να το πάω μέχρι τέλους, το είχα δηλώσει από την αρχή. Είχα μεγάλη συμπαράσταση από τον κόσμο και την οικογένειά μου και αυτό μου έδωσε δύναμη για αυτό το αποτέλεσμα που χαρήκαμε χθες το βράδυ. Και επιτέλους άρχισα να τρώω».
Στη συνέχεια, ανέφερε με νόημα: «Μου είπαν ότι πρέπει μία εβδομάδα με δέκα μέρες να τρώω ελαφριά, σούπα. Και η σούπα μου φαίνεται σα να τρώω μία ολόκληρη μπριζόλα, είναι τόσο νόστιμη»
Ο Πάνος Ρούτσι μίλησε για τη δύναμη που του έδινε ο γιος του «από πάνω, κάθε μέρα. Τον είχα δίπλα μου» επισήμανε και ευχαρίστησε «όλα τα παιδιά που με φρόντιζαν εδώ κάθε μέρα, όλη μέρα. Τον κόσμο που μου έδινε δύναμη, μία χειραψία, μία αγκαλιά. Τους ανθρώπους που με στήριζαν όπως ο Δημήτρης, ο Βασίλης, η Ελίνα. Είχα πολύ υποστήριξη. Ένιωθα ότι ακόμα και να μου έφερναν ένα ολόκληρο τραπέζι με φαγητό, δεν θα είχα όρεξη. Είχα το μυαλό μου στον σκοπό μου, στα αιτήματά μου. Δικαιώθηκα γιατί πάλευα για κάτι που ήταν αυτονόητο».