Παρουσίαση του βιβλίου «Δίδυμες ζωές» της Ευγενίας Θέου, στην Καρδίτσα – Κυριακή 12 Οκτωβρίου στις 10:45 στο Παυσίλυπο

Σηκώθηκε ένα ελαφρύ αεράκι και τα φύλλα του Πλάτανου άρχισαν να έρχονται στα
πόδια τους. Πόσα να είχε ακούσει κι αυτός τόσα χρόνια εκεί καμαρωτά στημένος!
Ο γεράκος εξαφανίστηκε από μπροστά τους με το που φύσηξε κι οι δυο γυναίκες ,
έμειναν να κοιτούν το μνημείο με τους πεσόντες· σκεπτόμενες κάποιους άλλους
ήρωες, σύγχρονους, που πάντα κι από πάντα γίνονται χωρίς, να γεννιούνται έτσι.
Απόσπασμα από το νέο βιβλίο της Ευγενίας Θέου με τίτλο: «Δίδυμες ζωές» .

Την Κυριακή 12 Οκτωβρίου και ώρα 10:45 στο Παυσίλυπο θα παρουσιαστεί το πρωτοποριακό αυτό μυθιστόρημα με τις πολλές ανατροπές (plot twist) και συγκινήσεις, που αφορά στην παιδική κακοποίηση και εκμετάλλευση, στην ενοχή και τη σιωπή, στην ψυχική ασθένεια και τη γυναικεία κακοποίηση, στην κοινωνική συνενοχή, στην αμέλεια που συχνά παραπλανεί τον πάσχοντα αλλά και στη νόσο της Θαλασσαιμίας, για την οποία ποτέ ως τώρα δεν έχει γραφτεί κάποιο μυθιστόρημα ή διήγηση, παρά μόνο ένα γλυκό παραμύθι. Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου «Καλώς σε βρήκα Ελπίδα», που αφήνει το υπονοούμενο της συγγραφής ενός άλλου βιβλίου στο μέλλον πιθανόν, είναι ανατρεπτικό σε σχέση με την υπόλοιπη δραματική ιστορία που εκτυλίσσεται. Ένα πόνημα που διεγείρει τον «έλεο» και τον «φόβο» των αναγνωστών χωρίς καμία διάθεση, όμως, να τρομάξει ή να απωθήσει. Αντίθετα, ξυπνά την ενσυναίσθηση ακόμα και σε κείνους που είναι δύσκολοι αναγνώστες. Είναι ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι που εγείρει
ερωτήματα για την ηθική, τον ατομισμό, τη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή των
παιδιών. Ένα βιβλίο που μιλά για όσα δε λέγονται. Ένα μυθιστόρημα που δε μένει στην απλή αφήγηση μιας ιστορίας αλλά υψώνει φωνή απέναντι στη σιωπή. Με λόγο που συγκινεί και ταράζει την αδιαφορία των ημερών μας προσφέρεται ως ένα βιβλίο που δε δίνει εύκολες απαντήσεις αλλά προκαλεί τον αναγνώστη σε μια βαθιά ενδοσκόπηση και αυτοκριτική για όσα συχνά προτιμάμε να αγνοούμε.

• Γεννημένη το 1981, η Ευγενία Θέου σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία (Msc) με θέμα το αυτεξούσιο και την ελεύθερη βούληση στην αρχαία και βυζαντινή σκέψη.
• Είναι καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεκαεννέα έτη, παντρεμένη στην Καρδίτσα και μητέρα τριών παιδιών.
• Διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος στο Τοπικό Καρδίτσας τη θητεία 2014 με την παράταξη του αείμνηστου Κώστα Παπαλού.
• Είναι εκλεγμένη στη Δημ. ΤΟ. Καρδίτσας.
• Είναι μέλος του Συλλόγου Πασχόντων Θαλασσαιμίας Καρδίτσας από δεκαετίας.
• Είναι μέλος του νεοϊδρυθέντος Ε.Σ.Κ. ( Ένωση Συγγραφέων Ν. Καρδίτσας).
• Είναι Σύμβουλος Σχολικής Ζωής στο 2ο ΓΕΛ Καρδίτσας, όπου υπηρετεί ως φιλόλογος καθηγήτρια.
• Είναι μέλος του Συλλόγου «Όραμα Ελπίδας» με χρόνια εθελοντική δράση και προσφορά.
• Είναι εθελόντρια σε πολλές κοινωνικές δράσεις με στόχο την προσφορά στον συνάνθρωπο και ιδιαίτερα τα παιδιά, όπως η οργάνωση Make a Wish (Κάνε μια ευχή). κ.α.
• Πλέον, είναι συγγραφέας. (Και πολύ υπερήφανη καθότι εργαζόμενη και τρίτεκνη μητέρα).
  Έσοδα από τα κέρδη θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.
  Ευχαριστώ τους μαθητές μου για τη σύνταξη (ιδεοθύελλα) του παρόντος.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
«Δίδυμες Ζωές», ένα έργο σύγχρονης κοινωνικής λογοτεχνίας, το οποίο εξερευνά τις ψυχικές διαδρομές δύο ανθρώπων που από την ηλικία των δώδεκα έχουν βιώσει τραύμα, σιωπή και κοινωνική αποξένωση.
Η αφήγηση εστιάζει στη Μυρσίνη, μια γυναίκα που καλείται να ξαναχτίσει τη ζωή της μέσα από τα συντρίμμια της παιδικής της ηλικίας. Το έργο πραγματεύεται δύσκολα αλλά απαραίτητα για αφύπνιση θέματα, όπως η παιδική κακοποίηση, η ψυχική υγεία και ο κοινωνικός στιγματισμός, με στόχο να ταρακουνήσει, να συγκινήσει αλλά και να «ελπίσει».
Το βιβλίο είναι γραμμένο με έμφαση στον εσωτερικό λόγο, την υπαρξιακή αναζήτηση και τη λυρική αφήγηση. Η ιστορία τελειώνει με την ελπίδα να προβάλλει ως λύτρωση.
Η «Χίμαιρα» που κυνηγά η Μυρσίνη είναι ταυτόχρονα ο εαυτός της, η αποδοχή, η συγχώρεση και το δικαίωμα των παιδιών της να έχουν μια υγιή ζωή. Το βιβλίο φτάνει σε συναισθηματικό αποκορύφωμα με τον τίτλο του τελευταίου κεφαλαίου: «Καλώς σε βρήκα, Ελπίδα», δηλώνοντας ίσως την πρώτη στιγμή ουσιαστικής ελπίδας μετά από δεκαετίες σιωπής, πόνου και εσωτερικής εξορίας.