Αναγκαία μέτρα για την αναπτυξιακή στρατηγική

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΣΠΥΡΟΥ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΥ

Το διαχρονικό αναπτυξιακό πρόβλημα της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς. Και τούτο γιατί η Ελλάδα δεν διαθέτει μια μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή στρατηγική με όραμα και στόχους. Διαδοχικές κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν πέντε ή έξι τομείς στους οποίους η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει σημαντικά παραγωγικότερη και διεθνώς πιο ανταγωνιστική. Ενδεικτικά τέτοιοι τομείς θα μπορούσαν να είναι:
Πρώτον: Τρόφιμα και αγροδιατροφή, με σύγχρονη συνεταιριστική οργάνωση, αύξηση της προστιθέμενης αξίας μέσω της επεξεργασίας του πρωτογενούς προϊόντος, καθώς και επένδυση στην τυποποίηση και το μάρκετινγκ.
Δεύτερον: Τουρισμός με μετατόπιση από ένα μοντέλο μαζικών υπηρεσιών προς ένα κλάδο υψηλότερης προστιθέμενης αξίας, που θα συνδυάζει καλύτερη σχέση ποιότητας – τιμής με περιορισμό της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης και των συνεπειών του υπερτουρισμού.
Τρίτον: Εκσυγχρονισμός υποδομών για μεταφορές επιβατών και εμπορευμάτων με στόχο την μείωση του κόστους και την αύξηση της αποδοτικότητας κατά τα πρότυπα ανεπτυγμένων οικονομιών.
Τέταρτον: Ενέργεια και πράσινες τεχνολογίες, ιδίως για την κάλυψη της εποχικής και μεταβαλλόμενης ζήτησης των τουριστικών περιοχών, αλλά και της ενεργοβόρας βιομηχανίας
Πέμπτον: Ψηφιακές υπηρεσίες με στόχο, όχι απλώς την ψηφιοποίηση της γραφειοκρατίας, αλλά τον προορισμό της.
Έκτον: Σταδιακή ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας, δεδομένου του νέου δόγματος της Ε.Ε. για περισσότερη αυτονομία και αυτάρκεια στην ασφάλεια και στην άμυνα.
Ο καθορισμός τέτοιου είδους μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων στόχων θα επέβαλλε μια διαφορετική ατζέντα μεταρρυθμίσεων, όπως φορολογικά κίνητρα ευθυγραμμισμένα με τους στόχους αυτής, επιλογή υποδομών που υπηρετούν συγκεκριμένες παραγωγικές προτεραιότητες, αναμόρφωση της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης, στοχευμένες επενδύσεις στην έρευνα, νέα χρηματοδοτικά εργαλεία και, όπου ήταν αναγκαίο, νέες ρυθμίσεις γύρω από τους επιλεγμένους στόχους.
Βήματα προόδου σε αρκετούς τομείς. Όμως, σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο και εξαιρετικά ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον η σύγκλιση της οικονομίας δεν διασφαλίζεται με το να «βαδίζεις» γρηγορότερα από τους άλλους. Μόνο τότε αποφεύγεται η διαρκής υποχώρηση.
To πραγματικό στοίχημα της επόμενής δεκαετίας δεν είναι να διαχειριστούν οι κυβερνήσεις καλύτερα μία οικονομία χαμηλής παραγωγικότητας ικανή να προσφέρει περισσότερα σε όλους, όχι μέσω πελατειακών σχέσεων και κρατικών ενισχύσεων, αλλά μέσω μιας δυναμικής αγοράς εργασίας, υψηλότερων μισθών και περισσότερων ίσων ευκαιριών.
Όλα αυτά είναι τα αναγκαία μέτρα για μια αναπτυξιακή στρατηγική.