Για ένα καλύτερο αύριο της Ελλάδας

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΣΠΥΡΟΥ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΥ

Η χώρα μας βρίσκεται σε σταυροδρόμι κρίσιμων αποφάσεων για το μέλλον της. Το διεθνές περιβάλλον κυριαρχείται από σημαντικές προκλήσεις, κινδύνους και αβεβαιότητες που δεν ευνοούν την αναπτυξιακή δυναμική, με ορατό τον κίνδυνο στασιμοπληθωρισμού. Τροφοδοτούνται από σοβαρές γεωπολιτικές συγκρούσεις, ανατρεπτικές τεχνολογικές εξελίξεις, μεγάλη κλιματική αλλαγή, ανευ προηγουμένου ενεργειακή κρίση.
Η Ελλάδα έχει καταγράψει αναμφίβολα σημαντικές οικονομικές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, ανακτώντας τη μακροοικονομική σταθερότητα και προοπτική.
Οφείλουμε να προστατεύσουμε συλλογικά εκείνες τις πολιτικές που διασφαλίζουν οικονομική, δημοσιονομική και πολιτική σταθερότητα, αναπτυξιακή δυναμική και ρεαλιστική δυνατότητα πολιτικών συμπεριληπτικής μεγένθυσης και δίκαιης κατανομής των ωφελειών της ανάπτυξης. Κοινωνική πολιτική χωρίς ανάπτυξη δεν έχει μακροχρόνια βιωσιμότητα.
Η υλοποίηση των μνημονίων την περασμένη δεκαετία αποκατέστησε τη δημοσιονομική σταθερότητα και τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας, αλλά κατέστρεψε την επενδυτική και αποταμιευτική της βάση.
Δεν βελτιώθηκε ουσιωδώς η παραγωγικότητα και η εγχώρια προστιθέμενη αξία, ενώ η παραγωγικότητα ακολουθεί βραδύτερα τους μισθούς, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα.
Δεν προκλήθηκε η αναγκαία ισχυρή επενδυτική ώθηση, ενώ η σύνθεση των εγχώριων και ξένων επενδύσεων κυριαρχείται από ακίνητα και κατασκευές, που δεν βελτιώνουν σοβαρά την παραγωγικότητα.
Χρειαζόμαστε επιθετικό σχέδιο ισχυρής επενδυτικής ώθησης, με στόχο τη βελτίωση της παραγωγικότητας και των αμοιβών των εργαζομένων. Αποτελεί ουσιαστικό και ρεαλιστικό μονόδρομο. Οι πυλώνες είναι:
Πρώτον: Εθνικά Κλαδικά σχέδια σε τέσσερις τομείς: (α) αναβάθμιση του αγροτικού τομέα, που νοσεί διαχρονικά παρά τα 180 δις ευρώ κοινοτικών πόρων των τελευταίων 40 ετών, (β) ανάκαμψη της αμυντικής βιομηχανίας, που εγκαταλείψαμε στον κρατισμό, (γ) ολοκληρωμένη διαχείριση υδάτινων πόρων, (δ) αναβάθμιση των μεταφορικών υποδομών (σιδηρόδρομος, λιμάνια, οδικά δίκτυα, αποθηκευτικά κέντρα), δεδομένης της γεωγραφικής μας θέσης στις παρυφές της Ευρώπης.
Δεύτερον: Αναμόρφωση του φορολογικού πλαισίου, ώστε να ευνοούνται δραστικά οι παραγωγικές επενδύσεις, η ένταση εργασίας, οι εξαγωγές, η επιλεκτική υποκατάσταση εισαγωγών, οι τεχνολογίες αιχμής και η δικαιότερη κατανομή πλούτου.
Τρίτον: Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας με αναπτυξιακό και επενδυτικό σκοπό, μέσω προκαθορισμένων σχεδίων με προ-εγκεκριμένες αδειοδοτήσεις, χρήσεις γης και περιβαλλοντικές μελέτες.
Τέταρτον: Αύξηση των επενδύσεων σε Έρευνα και Ανάπτυξη, που παραμένουν από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη.
Πέμπτον: Επενδύσεις σε κοινωνικές υποδομές. Η Ελλάδα παρουσιάζει από τα πιο εμφανή ελλείμματα στην Ευρωζώνη, όσον αφορά τις επενδύσεις σε κοινωνικές υποδομές, συνεπώς χαμηλό «κοινωνικο μισθό», νοσοκομεία, σχολεία, φυλακές, φοιτητικές εστίες, δομές μακροχρόνιας φροντίδας, κοινωνική κατοικία, ψηφιακές δημόσιες υπηρεσίες. Η εξάντληση του Ταμείου Ανάκαμψης το 2026 αναδεικνύει την ανάγκη εθνικού φορέα κοινωνικών υποδομών κατά τα ευρωπαικά πρότυπα, με δυνατότητα μόχλευσης ιδιωτικών κεφαλαίων (π.χ.,ΣΔΙΤ)
Χρειαζόμαστε σημαντικές εισροές παραγωγικών κεφαλαίων από το εξωτερικό.
Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας προσφέρει σήμερα μια από τις σημαντικότερες στρατηγικές ευκαιρίες της επόμενης δεκαετίας.
Η οπισθοδρόμηση σε ξεπρασμένες πρακτικές και συνταγές, χωρίς ριζοσπαστική αντιμετώπιση των προκλήσεων, θα μας βλάψει καθοριστικά στο μέλλον.