Η σιωπή δεν είναι χρυσός αλλά συνενοχή

19 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Παιδικής Κακοποίησης

Υπάρχουν βλέμματα που δεν ξεχνιούνται ποτέ, βλέμματα παιδικά γεμάτα από μια βουβή παράκληση και μια αόρατη κραυγή που ψάχνει να βρει μια χαραμάδα για να ακουστεί. Είναι τα μάτια των παιδιών που κουβαλούν στις πλάτες τους βάρη που δεν τους αναλογούν, σκιές που σκοτεινιάζουν την ανέμελη παιδική ηλικία και πληγές που δεν φαίνονται πάντα στο δέρμα αλλά χαράζονται ανεξίτηλα στην παιδική ψυχή.
Από την 1η έως τις 19 Νοεμβρίου, με αφορμή τις 19 ημέρες ακτιβισμού για την πρόληψη της παιδικής κακοποίησης η κοινωνία μας καλείται να κάνει κάτι παραπάνω από μια απλή υπενθύμιση , καλείται να κοιτάξει τον καθρέφτη της.
Η κακοποίηση δεν συμβαίνει κάπου μακριά σε κάποιον άγνωστο, ξένο κόσμο, αλλά συμβαίνει δίπλα μας πίσω από κλειστές πόρτες, πίσω από χαμηλωμένα βλέμματα και αμήχανες δικαιολογίες. Στην καθημερινότητά μας συνηθίσαμε να προσπερνάμε, να θεωρούμε ότι δεν είναι δική μας δουλειά και ότι είναι καλύτερα να μην μπλεκόμαστε. Όταν όμως πρόκειται για ένα παιδί, η ουδετερότητα παύει να είναι επιλογή και γίνεται συνενοχή.
Η παιδική κακοποίηση, είτε είναι σωματική είτε συναισθηματική είτε σεξουαλική είτε με τη μορφή παραμέλησης, δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα, αλλά είναι μια βαθιά και ανοιχτή πληγή στον πυρήνα της ανθρωπιάς μας. Κάθε φορά που ένα παιδί υποφέρει σιωπηλά , ένα κομμάτι του μέλλοντος μας χάνεται για πάντα.
Πριν από επτά χρόνια, μπροστά στα αθώα παιδικά ματάκια, ως ομιλήτρια, με σκοπό να φωτίσω τις σκοτεινές πλευρές της παιδικής κακοποίησης και να αναδείξω τη σημασία της προστασίας των παιδιών, έδωσα μια υπόσχεση, να μην ξανακάνουμε ποτέ πως δεν βλέπουμε. Μια υπόσχεση που παραμένει ζωντανή μέσα μου μέχρι σήμερα και γίνεται πιο επιτακτική κάθε μέρα που περνάει.
Οι δεκαεννέα αυτές ημέρες δεν είναι μια τυπική εκστρατεία ενημέρωσης, αλλά ένα ηχηρό κάλεσμα να ακούσουμε τις σιωπές, να διαβάσουμε τα σημάδια που δεν λέγονται με λέξεις, να σπάσουμε τον κλοιό του φόβου και να γίνουμε η φωνή εκείνων που δεν μπορούν ακόμα να μιλήσουν. Η πρόληψη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, είναι η παρατηρητικότητά μας, η ευαισθησία μας και η άμεση αντίδρασή μας όταν διαπιστώνουμε πως ένα παιδί υποφέρει.
Δεν υπάρχουν ξένα παιδιά, όλα τα παιδιά είναι δικά μας παιδιά ,είναι το αύριο που χτίζουμε σήμερα και είναι η ελπίδα που οφείλουμε να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Ας δώσουμε μια κοινή και ακλόνητη υπόσχεση. Σωπαίνουμε μόνο όταν τα παιδιά κοιμούνται, όχι όταν κακοποιούνται. Ας γίνουμε το φως που διαλύει τις σκιές, γιατί κανένα παιδί στον κόσμο δεν γεννήθηκε για να φοβάται, αλλά γεννήθηκε για να χαμογελά, να ονειρεύεται και να μεγαλώνει με αστείρευτη αγάπη και απόλυτη ασφάλεια.

Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη
Διοικήτρια Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ