ΚΟΒ Παλαμά του ΚΚΕ: Τιμή στη κομμουνίστρια δασκάλα Βαγγελίτσα Κουσιάντζα

Την Βαγγελίτσα Κουσιάντζα, την Παλαμιώτισσα κομμουνίστρια δασκάλα, με την αγωνιστική της ζωή στην Κατοχή και στον ΔΣΕ που εκτελέστηκε σε ηλικία μόλις 29 ετών, τίμησε η ΚΟΒ Παλαμά Καρδίτσας του ΚΚΕ, με την εκδήλωση που πραγματοποίησε το πρωί της Κυριακής.
Στο γεγονός ότι η θυσία της Βαγγελίτσας Κουσιάντζα παραδειγματίζει τη νέα γενιά στάθηκε στον χαιρετισμό της εκ μέρους της ΚΝΕ η μαθήτρια Μαρία Τσιανάβα. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης διαβάστηκε το τελευταίο γράμμα της Βαγγελίτσας Κουσιάντζα στην αδερφή της, ενώ ακολούθησε αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι από τους Παναγιώτη Μπαρκάλη και τον Νίκο Καλαμπάκα. Στο τέλος της εκδήλωσης έγινε κατάθεση στεφάνου στην τιμητική πλακέτα της Βαγγελίτσας Κουσιάντζα η οποία βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Την κεντρική ομιλία στην εκδήλωση πραγματοποίησε η Χριστίνα Μπεκιάρη, γραμματέας της ΤΕ Καρδίτσας του ΚΚΕ. Η ίδια αναφέρθηκε στην ηρωική διαδρομή της αλύγιστης κομμουνίστριας από τα χρόνια που δίδασκε σε χωριά του νομού μέχρι το εκτελεστικό απόσπασμα τονίζοντας ότι «η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα γεννήθηκε στο Παλαμά το 1919 και σπούδασε στο διδασκαλείο της Αλεξανδρούπολης. Υπηρέτησε δασκάλα στα χωριά Βλοχό και Μάρκο Καρδίτσας και στη συνέχεια στον Παλαμά.  Στη διάρκεια της κατοχής, ως στέλεχος του ΚΚΕ, παράλληλα με την πολιτική της δράση δίδαξε ανεπίσημα στη Σέκλιζα, οργάνωσε τάξεις διδάσκοντας γραφή και ανάγνωση σε αγράμματους ενήλικες και δημιούργησε τμήματα για τις γυναίκες, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού.
Ήταν ηρωίδα του λαού, ήταν στέλεχος του Κόμματος που ανδρώθηκε μέσα στα χρόνια της Θύελλας. Η Βαγγελίτσα, μαζί με όλους τους άλλους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, δέχτηκε πάνω της όλο το βάρος του διωγμού, απ’ το μισαλλόδοξο μεταβαρκιζιανό κράτος. Και έτσι πέρασε  στην παρανομία.  Κρύβεται σε σπίτια φιλικά, “αχρωμάτιστα”, που δεν κινούν τις υποψίες των ληστοσυμμοριών της Δεξιάς και των χωροφυλάκων. Στη Σέκλιζα, στη Ραχούλα και σ’ άλλα χωριά, άνθρωποι του λαού, με κίνδυνο μεγάλο και για την ίδια τη ζωή τους, της προσφέρουν καταφύγιο. Μα, το κυνηγητό είναι αδιάκοπο κι ανελέητο. Την πιάνουν με τη βοήθεια ντόπιων χαφιέδων που τη γνώριζαν. Τη βασανίζουν απάνθρωπα στο Σταθμό Χωροφυλακής της Ραχούλας. Και κατόπι, στα μπουντρούμια της Καρδίτσας. Της σκίζουν με μαχαίρι τα πόδια και της ρίχνουν καυτό λάδι στις πληγές. Της βάζουν βραστά αυγά κάτω απ’ τις μασχάλες, για να κάνουν πιο αβάσταχτο το μαρτύριό της. Να την αναγκάσουν να “ομολογήσει”…
Μα, η Βαγγελίτσα δεν έχει τίποτα να κρύψει και τίποτα να ομολογήσει. Οι πράξεις, ο αγώνας της στην Εθνική Αντίσταση είναι καθαρός σαν το κρύσταλλο. Και τελικά απαλλάσσεται απ’ τις κατηγορίες “διά βουλεύματος”. Σύντομα, όμως, την ξαναπιάνουν. Και τη ρίχνουν πάλι στα κρατητήρια της Καρδίτσας. Μια κρίση καρδιακή, που παθαίνει εκεί, αναγκάζει τους δεσμοφύλακές της να τη μεταφέρουν στο Νοσοκομείο. Απ’ όπου, σε λίγες μέρες, φίλοι και σύντροφοί της απ’ έξω, αλλά κι απ’ το ίδιο το προσωπικό του νοσοκομείου, τη βοηθάν να δραπετέψει, και τη φυγαδεύουν προς τα χωριά του Ιταμου.
Μα η τρομοκρατία ξαπλώνεται παντού, κάθε μέρα και πιο άγρια. Για τους αγωνιστές, ο δρόμος του βουνού είναι πια αναπόφευκτος. Είναι η μόνη επιλογή που τους απομένει. Η Βαγγελίτσα, γραμματέας της Αχτίδας Σέκλιζας του Κόμματος, βρίσκεται πάντα στο πόστο της, εκεί γύρω στα χωριά του Ιταμου. Καθοδηγεί τις οργανώσεις, συντονίζει, σε συνεργασία με τα ένοπλα τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού, τον πολιτικό με το στρατιωτικό αγώνα.
Τον Απρίλη του 1947, 30 μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας  -ανάμεσα τους και η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα- συνελήφθησαν στον αυχένα της Νιάλας από τμήματα του κυβερνητικού στρατού. Οδηγήθηκαν στις φυλακές της Λαμίας και μετά από έκτακτο στρατοδικείο επιβλήθηκε σε 9 άντρες και στη Βαγγελίτσα Κουσιάντζα η θανατική ποινή. Η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα μαζί με τους 9 συντρόφους της περπάτησαν στον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, με περηφάνια και καθάριο βλέμμα».
Ανέδειξε ότι η θυσία της όπως και των 200 και τόσων κομμουνιστών «αποτελεί παράδειγμα και πρότυπο για την εργαζόμενη, αγρότισσα, φοιτήτρια γυναίκα σήμερα, να παλέψει ενάντια στη σύγχρονες μορφές της γυναικείας ανισοτιμίας, να οργανωθεί στο σωματείο, στον αγροτικό σύλλογο, στους μαζικούς φορείς, στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα και τους συλλόγους του». Τόνισε ότι «είναι σύμβολο ανάμεσα σε δύο κόσμους, σε δύο πατρίδες που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση, αυτή της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και σε εκείνων που την αντιστρατεύονται».
Καταλήγοντας υπογράμμισε ότι ο λαός απέναντι στα καλέσματα του συστήματος και των πολιτικών εκφραστών του για συναίνεση στους στόχους του κεφαλαίου στο όνομα μάλιστα του «εθνικού συμφέροντος» πρέπει να χαράξει τον δικό του δρόμο. «Με ευθύνη οι κομμουνιστές μπαίνουμε μπροστά για να οργανωθεί το κίνημα σε αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Ένα κίνημα που θα βάζει απέναντι τον πραγματικό αντίπαλο, θα συγκρούεται μαζί του.
Η πείρα από τις αγροτικές κινητοποιήσεις στις οποίες οι κομμουνιστές πρωτοστάτησαν είναι πλούσια και πρέπει να την κρατήσουμε. Απέδειξε για μία φορά ακόμη ότι όταν ο λαός μας θέλει μπορεί, όταν η φτωχή αγροτιά με την εργατική τάξη δούνε τον κοινό τους αντίπαλο, το σύστημα με την κυβέρνηση, τα κόμματα του, τα διεθνή στηρίγματα του, τότε και πίεση ασκείται και κατακτήσεις, έστω μικρές αποσπώνται», τόνισε χαρακτηριστικά.